
Kinga, 26-letnia studentka farmacji, codziennie rano spóźnia się na zajęcia. Zanim wyjdzie z mieszkania, sprawdza, czy wyłączyła żelazko, kuchenkę i czajnik. Potem zamyka drzwi i naciska klamkę. Raz, drugi, piąty. Odchodzi kilka kroków i wraca, bo „nie jest pewna”. Czasem robi telefonem zdjęcie wyłączonej kuchenki, żeby móc je obejrzeć w tramwaju. Wie, że to nie ma sensu. Ale kiedy próbuje wyjść bez sprawdzania, ogarnia ją taki lęk, że nie jest w stanie skupić się na niczym innym, dopóki nie wróci.
Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD, dawniej nazywane nerwicą natręctw) to zaburzenie, w którym pojawiają się obsesje, kompulsje albo – najczęściej – jedne i drugie.
Obsesje to natrętne, niechciane myśli, obrazy lub impulsy, które wywołują silny lęk, wstręt lub dyskomfort. Osoba z OCD zwykle wie, że są przesadne lub irracjonalne, ale nie potrafi się ich pozbyć.
Kompulsje to czynności lub rytuały – widoczne albo wykonywane w myślach – które osoba czuje się zmuszona powtarzać, żeby zmniejszyć lęk lub „zapobiec” czemuś złemu.
OCD dotyczy około 1–3% osób w ciągu życia. Często zaczyna się w okresie dorastania lub wczesnej dorosłości i bez leczenia może trwać latami.
OCD ma wiele twarzy. Do najczęstszych należą:
W języku potocznym „mam OCD” często oznacza po prostu zamiłowanie do czystości. Tymczasem prawdziwe OCD nie sprawia przyjemności. Osoba porządkująca półki, bo to lubi, czuje satysfakcję. Osoba z OCD porządkuje, bo inaczej lęk staje się nie do zniesienia – i często nienawidzi tego, że musi to robić. Rytuały mogą zajmować wiele godzin dziennie, odbierać czas, energię i radość życia.
OCD podtrzymuje się według przewidywalnego schematu:
1. Pojawia się natrętna myśl: „A jeśli nie wyłączyłam kuchenki i wybuchnie pożar?”.
2. Myśl wywołuje silny lęk.
3. Pojawia się kompulsja: sprawdzenie kuchenki.
4. Lęk na chwilę spada.
5. Mózg uczy się: „Sprawdzenie uratowało sytuację. Następnym razem też trzeba sprawdzić”.
Każde wykonanie kompulsji wzmacnia całe koło. Z czasem rytuały się wydłużają, a potrzebna „pewność” staje się coraz trudniejsza do osiągnięcia.
Ważny jest też sposób, w jaki osoby z OCD traktują swoje myśli. Badania pokazują, że niemal wszyscy ludzie miewają dziwne, niepokojące myśli – na przykład impuls, by skoczyć z peronu, albo przelotny obraz zrobienia komuś krzywdy. Większość osób je ignoruje. Osoba z OCD traktuje je jako ważne, groźne i świadczące o czymś złym („skoro tak pomyślałam, to może jestem niebezpieczna”) – i właśnie ta interpretacja uruchamia lęk.
Przyczyny OCD są złożone. Rolę odgrywają czynniki biologiczne i genetyczne, a także temperament, doświadczenia i wzorce myślenia – na przykład nadmierne poczucie odpowiedzialności, potrzeba pewności czy perfekcjonizm. Objawy często nasilają się w okresach stresu i dużych zmian.
Kinga zauważyła, że jej sprawdzanie nasiliło się, gdy wyprowadziła się z domu na studia. W rodzinie to ona była zawsze „tą odpowiedzialną”, która pilnowała młodszego rodzeństwa, gdy mama pracowała na dwie zmiany. Przekonanie, że „jeśli czegoś nie dopilnuję, wydarzy się coś strasznego”, towarzyszyło jej od dziecka.
OCD dobrze odpowiada na leczenie, choć wymaga ono specjalistycznego podejścia. Wytyczne brytyjskiego NICE wskazują jako metodę pierwszego wyboru terapię poznawczo-behawioralną z elementem ekspozycji z powstrzymaniem reakcji (ERP). Polega ona na stopniowym, zaplanowanym kontakcie z sytuacjami wywołującymi lęk – bez wykonywania kompulsji – tak, by mózg mógł się przekonać, że lęk sam opada, a katastrofa nie następuje. W wielu przypadkach pomocne jest też leczenie farmakologiczne prowadzone przez psychiatrę.
Warto powiedzieć to otwarcie: terapeuci w Centrum Psychoterapii Sumus pracują głównie w nurcie psychodynamicznym i integracyjnym. Psychoterapia psychodynamiczna może pomóc zrozumieć, z czym wiąże się potrzeba kontroli, nadmierna odpowiedzialność czy lęk przed własnymi myślami – i bywa cennym uzupełnieniem leczenia. Jeśli jednak OCD jest głównym problemem, zwykle w pierwszej kolejności rekomendujemy terapię CBT z ekspozycją i konsultację psychiatryczną. Podczas konsultacji pomożemy ocenić sytuację i powiemy otwarcie, jaka forma pomocy będzie dla Ciebie najlepsza. Więcej o tym nurcie przeczytasz w artykule o terapii poznawczo-behawioralnej.
W Centrum Psychoterapii Sumus przy ul. Św. Sebastiana w Krakowie pomagamy w pierwszym kroku – zrozumieniu, co się dzieje, i wyborze najlepszej drogi leczenia. Możesz poznać nasz zespół.
Nie. W OCD takie myśli budzą przerażenie właśnie dlatego, że są sprzeczne z wartościami osoby, która je ma. Osoby z OCD nie realizują swoich obsesji.
U wielu osób leczenie prowadzi do znacznej poprawy, a u części do ustąpienia objawów. Nawet jeśli objawy wracają w okresach stresu, można nauczyć się radzić sobie z nimi tak, by nie rządziły życiem.
Nie. Osobowość anankastyczna (obsesyjno-kompulsyjna) to trwały styl funkcjonowania oparty na perfekcjonizmie i potrzebie kontroli, zwykle bez natrętnych myśli i rytuałów. Osoby z OCD najczęściej cierpią z powodu swoich objawów i chcą się ich pozbyć.
Tak. OCD często zaczyna się w dzieciństwie lub okresie dorastania. Jeśli zauważasz u dziecka powtarzające się rytuały i silny lęk, warto skonsultować się ze specjalistą.
Zrób następny krok
Nasz zespół 9 certyfikowanych terapeutów czeka na Ciebie. Bez skierowania, bez długiego oczekiwania.
Bez skierowania · Płatność gotówką lub kartą · 12 444-70-60