
Aleksandra była w dwunastym tygodniu ciąży. Razem z Kacprem kupili już pierwszego misia, wybrali imiona, a w niedzielę mieli powiedzieć o ciąży rodzicom. W czwartek na USG lekarz długo milczał, a potem powiedział: „Bardzo mi przykro. Nie widzę akcji serca”. Kilka dni później Aleksandra wróciła ze szpitala do domu, w którym na półce wciąż stał miś.
Najtrudniejsze przyszło potem. Znajomi, którzy wiedzieli, mówili: „Dobrze, że to tak wcześnie”, „Jesteście młodzi, będziecie mieć następne”, „Widocznie tak miało być”. Szefowa zapytała, czy Aleksandra „już doszła do siebie” – tydzień po powrocie do pracy. Kacper starał się być silny i o nic nie pytał. Aleksandra czuła, że płacze sama za dziecko, którego nikt poza nią nie widział.
Poronienie jest częste – dotyczy znacznej części rozpoznanych ciąż, najczęściej w pierwszym trymestrze. Mimo to wciąż mało się o nim mówi. Wiele osób przeżywa je w samotności, bo o ciąży nikt jeszcze nie wiedział, bo „nie wypada” mówić o takich sprawach albo bo otoczenie nie traktuje tej straty jako prawdziwej.
Tymczasem dla wielu rodziców to nie „utracona ciąża”, ale utracone dziecko – z imieniem, planami, wyobrażoną przyszłością. Psychologowie mówią w takiej sytuacji o żałobie niedozwolonej (disenfranchised grief) – stracie, której otoczenie nie uznaje, przez co trudniej ją przeżyć.
Badania pokazują, że po poronieniu i ciąży pozamacicznej wiele kobiet doświadcza objawów stresu pourazowego, lęku i depresji – u części z nich utrzymują się one wiele miesięcy. To ważny sygnał, że strata ciąży zasługuje na uwagę i wsparcie, a nie tylko na opiekę medyczną.
Partnerzy często słyszą: „Musisz być teraz silny dla niej”. Wielu z nich odsuwa własną żałobę na bok, zajmuje się sprawami praktycznymi i nie pozwala sobie na łzy. To może prowadzić do poczucia, że „przeżywamy to zupełnie inaczej”, a czasem do oddalenia.
Kacper przez pierwsze tygodnie nie płakał ani razu. Aleksandra myślała, że nic go to nie obeszło. Dopiero po dwóch miesiącach, gdy przypadkiem znalazł w szafie zdjęcie z USG, rozpłakał się tak, że nie mógł przestać. „Nie chciałem ci dokładać” – powiedział.
Każdy przeżywa stratę na swój sposób i w swoim tempie. Rozmowa o tym, jak każde z partnerów przeżywa żałobę, pomaga nie oddalić się od siebie.
Wiele osób nie wie, co powiedzieć, i mówi rzeczy, które ranią, choć mają pocieszyć:
Zamiast tego lepiej powiedzieć:
Więcej o tym, jak wspierać bez umniejszania, przeczytasz w artykule o toksycznej pozytywności.
Psychoterapia daje miejsce, w którym strata zostaje uznana – bez pośpiechu, bez „będzie następne”. Pomaga przeżyć żałobę, poradzić sobie z poczuciem winy, lękiem i złością, a także z objawami traumy, jeśli się pojawiły. Bywa też ważna przed kolejną ciążą, gdy lęk przed powtórzeniem straty jest bardzo silny.
W nurcie psychodynamicznym, w którym pracujemy w Sumus, przyglądamy się też temu, jak strata ciąży może poruszać inne, wcześniejsze doświadczenia straty czy relację z własną matką. Więcej o przeżywaniu straty przeczytasz w artykule o stracie i żałobie.
Aleksandra i Kacper przyszli na kilka wspólnych konsultacji, a Aleksandra kontynuowała terapię indywidualną. „Najważniejsze było to, że ktoś w końcu powiedział: to było wasze dziecko i macie prawo za nim płakać” – mówi.
W Centrum Psychoterapii Sumus przy ul. Św. Sebastiana w Krakowie możesz zgłosić się sama, sam lub razem z partnerem. Możesz poznać nasz zespół i wybrać konkretną osobę.
Jeśli masz myśli samobójcze lub jesteś w bezpośrednim zagrożeniu, zadzwoń pod numer 112 albo do Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym: 800 70 2222 (całodobowo, bezpłatnie).
Tak. Siła żałoby nie zależy od tygodnia ciąży, ale od tego, czym ta ciąża była dla Ciebie. Wiele osób przeżywa bardzo silny smutek nawet po bardzo wczesnej stracie.
Większość poronień, zwłaszcza wczesnych, wynika z przyczyn, na które rodzice nie mają wpływu – najczęściej nieprawidłowości genetycznych zarodka. Jeśli masz wątpliwości, warto porozmawiać o nich z lekarzem.
To bardzo indywidualne. U wielu osób najsilniejsze emocje słabną w ciągu kilku miesięcy, ale smutek może wracać, na przykład w okolicach przewidywanego terminu porodu.
Tak. Partnerzy także przeżywają stratę, choć często inaczej i w ciszy. Terapia indywidualna lub wspólne konsultacje mogą pomóc obojgu.
Zrób następny krok
Nasz zespół 9 certyfikowanych terapeutów czeka na Ciebie. Bez skierowania, bez długiego oczekiwania.
Bez skierowania · Płatność gotówką lub kartą · 12 444-70-60