
Filip ma 27 lat i pracuje jako programista. Lubi swoją pracę, dopóki może siedzieć przy biurku ze słuchawkami na uszach. Problem zaczyna się w poniedziałki o dziesiątej, kiedy zespół ma cotygodniowe spotkanie. Już w niedzielę wieczorem Filip czuje ścisk w żołądku. Przed spotkaniem kilka razy powtarza w głowie, co powie. Kiedy przychodzi jego kolej, czuje, jak czerwienieje, głos mu drży, a w głowie robi się pusto. Potem przez cały dzień analizuje, czy wszyscy zauważyli, jak bardzo się denerwował. Na firmowe wyjścia nie chodzi wcale. Koledzy myślą, że jest „po prostu introwertykiem”.
Lęk społeczny (fobia społeczna) to silny i uporczywy lęk przed sytuacjami, w których możemy być obserwowani i oceniani przez innych. Jego sednem jest obawa, że zrobimy coś, co nas ośmieszy lub skompromituje, albo że inni zobaczą nasz lęk – rumieniec, drżenie rąk, pocenie się – i ocenią nas negatywnie.
Lęk może dotyczyć wielu sytuacji:
Lęk społeczny należy do najczęstszych zaburzeń lękowych. Zwykle zaczyna się w okresie dorastania, a nieleczony może utrzymywać się przez wiele lat.
To trzy różne rzeczy, choć często się je myli.
Introwersja to cecha temperamentu – introwertyk regeneruje się w samotności i woli mniejsze grupy, ale kontakt z ludźmi nie wywołuje w nim silnego lęku.
Nieśmiałość to skrępowanie w nowych sytuacjach, które zwykle mija, gdy poznamy ludzi lub oswoimy sytuację.
Lęk społeczny jest silniejszy i bardziej uporczywy. Pojawia się nawet w sytuacjach znanych, prowadzi do unikania i wyraźnie ogranicza życie: wybory zawodowe, przyjaźnie, związki. Filip odrzucił kiedyś propozycję awansu na lidera zespołu – nie dlatego, że nie chciał, ale dlatego, że nie wyobrażał sobie prowadzenia spotkań.
Psychologowie opisują kilka mechanizmów, które podtrzymują lęk społeczny:
Skupienie uwagi na sobie. W sytuacji społecznej osoba z lękiem przestaje obserwować innych, a zaczyna obserwować siebie: czy się czerwienię, czy głos mi drży, jak wyglądam. Tworzy w głowie obraz siebie „widzianego z zewnątrz” – zwykle dużo gorszy niż rzeczywistość.
Zachowania zabezpieczające. Unikanie kontaktu wzrokowego, przygotowywanie zdań na pamięć, trzymanie rąk w kieszeniach, picie alkoholu „na odwagę”, mówienie szybko i cicho. Dają poczucie ochrony, ale sprawiają, że osoba wydaje się bardziej zdystansowana – a do tego nigdy nie przekonuje się, że poradziłaby sobie bez nich.
Analiza po fakcie. Po spotkaniu pojawia się wielogodzinne odtwarzanie rozmowy i wyłapywanie rzekomych błędów. Filip potrafił przez cały wieczór analizować jedno zdanie, które według niego „zabrzmiało głupio”. Więcej o tym mechanizmie w artykule o nadmiernym myśleniu.
Unikanie. Każda unikana sytuacja przynosi ulgę, ale też utrwala przekonanie, że była niebezpieczna. Świat stopniowo się zawęża.
Na lęk społeczny wpływa wiele czynników: wrodzona wrażliwość temperamentu, doświadczenia z dzieciństwa i okresu dorastania, wzorce rodzinne. Często w historii osób z lękiem społecznym pojawiają się:
Filip w terapii przypomniał sobie, jak w czwartej klasie nauczycielka kazała mu przeczytać wypracowanie na głos, a klasa śmiała się z jego seplenienia. Nikt wtedy z nim o tym nie porozmawiał. Seplenienie minęło kilka lat później, ale lęk przed byciem wyśmianym został.
Lęk społeczny dobrze poddaje się leczeniu. Brytyjskie wytyczne NICE wskazują terapię poznawczo-behawioralną jako metodę pierwszego wyboru, a badania pokazują, że skuteczna jest również terapia psychodynamiczna – w dużym porównawczym badaniu obie metody przyniosły wyraźną poprawę.
W nurcie psychodynamicznym, w którym pracujemy w Sumus, przyglądamy się temu, skąd pochodzi lęk przed oceną, jaki obraz siebie wynosimy z wcześniejszych doświadczeń i jak odtwarza się on w kontaktach z innymi – także w relacji z terapeutą. Dla wielu osób sama terapia jest ćwiczeniem: rozmową z drugim człowiekiem, w której można powoli przestać się pilnować. Jeśli lepszym wyborem będzie terapia CBT, powiemy o tym podczas konsultacji – więcej o tym nurcie w artykule o terapii poznawczo-behawioralnej.
Pomocna bywa też terapia grupowa – choć brzmi przerażająco dla osoby z lękiem społecznym, często okazuje się miejscem, w którym po raz pierwszy można doświadczyć akceptacji w grupie.
W Centrum Psychoterapii Sumus przy ul. Św. Sebastiana w Krakowie pracujemy z osobami doświadczającymi lęku i niepokoju. Jeśli kontakt telefoniczny jest dla Ciebie trudny, możesz umówić się przez formularz online – bez rozmowy. Możesz też poznać nasz zespół i wybrać konkretną osobę.
Nie. Nieśmiałość jest częstą cechą i zwykle nie ogranicza znacząco życia. Lęk społeczny jest silniejszy, bardziej uporczywy i prowadzi do unikania ważnych sytuacji.
U niektórych osób nasilenie lęku zmniejsza się z wiekiem, ale u wielu utrzymuje się latami. Leczenie zwykle znacząco przyspiesza poprawę.
Dla niektórych osób to dobry pierwszy krok, bo obniża próg wejścia. Warto jednak pamiętać, że stopniowe oswajanie kontaktu twarzą w twarz jest ważną częścią zmiany.
U części osób, zwłaszcza przy dużym nasileniu objawów, lekarz psychiatra może zaproponować leczenie farmakologiczne. Często łączy się je z psychoterapią.
Zrób następny krok
Nasz zespół 9 certyfikowanych terapeutów czeka na Ciebie. Bez skierowania, bez długiego oczekiwania.
Bez skierowania · Płatność gotówką lub kartą · 12 444-70-60